Vandaag kreeg ik de vraag hoe het met mijn voorbereiding op mijn Muskathlon gaat. Ik schreef het volgende terug:
“Alles ligt een beetje op z’n gat. De sponsoracties gaan allemaal niet meer door en kunnen waarschijnlijk niet opnieuw ingepland worden 😭. Ik kan weer beginnen met trainen maar door mijn blessure moet ik weer van voor af aan beginnen 😭. Het is nog de vraag of we in oktober weer mogen reizen en dus is de hele Muskathlon onzeker 😭.”
En dan is de vraag: wat nu dan??
Aan het begin van mijn reis wist ik dat er hobbels zouden komen. Ik wist alleen nog niet hoe groot en hoe ze eruit zouden zien. Ik had me van alles aan hobbels voorgesteld zoals een blessure, tegenvallende sponsoracties, negatieve reacties ed. Maar vastberaden zou ik me niet door deze dingen laten tegenhouden!
Het begon 3 maanden geleden met een blessure. Geen ramp, alleen heel irritant. Jammer genoeg duurt het herstel lang, heel lang (voor mij dan). Frustratie groeit, maar ik ben vastberaden om door te gaan. Heb nog genoeg tijd.
Maar toen kwam het verrekte virus. Mijn conditie was al terug bij af en nu zijn mijn sponsoracties gecanceld en de reis gaat misschien niet door. Dit is een hobbel van de buitencategorie, het is een Alp, een hoge berg. Of eerder gezegd een kloof die we niet over kunnen. Een hoge berg kan immers nog getrotseerd worden.
Maar toen kwam het verrekte virus. Mijn conditie was al terug bij af en nu zijn mijn sponsoracties gecanceld en de reis gaat misschien niet door. Dit is een hobbel van de buitencategorie, het is een Alp, een hoge berg. Of eerder gezegd een kloof die we niet over kunnen. Een hoge berg kan immers nog getrotseerd worden.
Maar vandaag wil ik zeggen tegen mijzelf en tegen een ieder die zichzelf een doel heeft gesteld: HOUD MOED! Laat je niet tegenhouden door wat dan ook. Vandaag kiezen we om tegen alle verwachtingen en twijfels in door te gaan.
Ik heb mijn shirt weer aan! En samen gaan we door. En jij?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten